Dlaczego warto się odcinać

Chciałabym żeby wpisy, które będę tu zamieszczać wnosiły coś w życie osób czytających, żeby wywoływały jakieś refleksje, dlatego w pierwszym poście chcę nawiązać do kontaktów międzyludzkich. Nie jestem psychologiem ale zdążyłam zaobserwować jak działają niektóre mechanizmy. Co sprawia, że się uśmiechamy, a co, że się smucimy.

Każdy z nas chcę być akceptowany.

To oczywiste. Nawet największy introwertyk lubi być sam ale potrzebuję akceptacji innych ludzi. Nie ma na świecie osoby, która nie chciałaby być szanowana. Zdarza się tak, że ktoś często nieświadomie za bardzo poświęca się dla innych. Wielu ludzi jest w stanie działać niezgodnie z własnymi zasadami tylko po to żeby ktoś powiedział ,,łał", żeby grupa zwróciła na niego uwagę i zaakceptowała go.


Często nie zdajemy sobie sprawy jak bardzo takie relacje nas niszczą, a także jak bardzo toksyczne są osoby, które oczekują od nas jakiś zachowań. Ciągniemy coś co nas wykańcza od środka, bo jak wieloletnia znajomość mogła by się zakończyć?

Sama musiałam się odciąć.

W sumie od piaskownicy przyjaźniłam się z kilkoma osobami. Przeszliśmy razem wiele. Niestety coś się zmieniło. Na początku udawałam, że tego nie widzę. Do momentu, w którym zaczęłam obwiniać się za to, że ktoś inny mnie oszukuje. Wstyd się dziś przyznać ale wtedy było to dla mnie coś bardzo ważnego. Wiele łez wylałam doszukując się w sobie wad powodujących taki ciąg wydarzeń. Bywało tak, że sama prosiłam o spotkania. Byłam świadoma, że tamte osoby bez przerwy mnie raniły z uśmiechem na twarzy jednak czułam, że jestem za mało wartościowa żeby to zakończyć. Tak naprawdę byłam wystarczająco wartościowa, a za mało silna. Wydawało mi się, że nikogo nie poznam, bo jestem za beznadziejna.

Na szczęście, pewnego dnia powiedziałam KONIEC. Usunęłam wszystkie kontakty, zdjęcia, zamknęłam wspólne sprawy. Choć początkowo poczułam ulgę to zdarzały się momenty, w których wracały wcześniejsze negatywne uczucia. Dopiero po czasie udało mi się poznać nowe osoby, dopiero wtedy poczułam się akceptowana i zupełnie inaczej spojrzałam na wiele spraw.

Podtrzymujemy relacje, bo boimy się samotności. 

Zazwyczaj trwamy w toksycznych związkach, bo obawiamy się, że nikt inny nas nie zauważy. Takie znajomości powodują, że nasza samoocena znacząco spada. Czujemy się słabi, bezwartościowi czy nudni. Wszystko to sprawia, że żyjemy w błędnym kole- tkwimy w czymś co nas niszczy, nie kończymy tego, bo jesteśmy za słabi.
Często takie mechanizmy można zaobserwować w związkach z przemocą, ale zdarzają się one także w zwykłych szkolnych znajomościach czy nawet w relacjach z rodziną.

Nigdy nie będziesz sam!

Taka jest prawda. Nie ma osób samych. Na świecie jest tyle ludzi i zwięrząt, że zawsze znajdzie się ktoś kto nas wysłucha. Niektórzy są takimi szczęściarzami, że mają rodzinę, z którą mogą spędzać nudne wieczory, inni zaś mają powód żeby iść do schroniska po istotę, która nigdy nie okłamie i nie zostawi. Codziennie mijamy setki ludzi, kto wie czy, któraś z tych osób nie będzie naszym najlepszym przyjacielem?:)

Jedno jest pewne, jeśli coś jest złe i sprawia nam ból to takie już będzie zawsze.